قاریان همه آیات الهی را یکنواخت می خوانند و این یعنی قرآن نمی خوانند بلکه صدا و لحن خود را می فروشند در حالیکه آیات رحمانی بصورت دیگری خوانده شود تا بآ آیات غضب و خشم خدا فرق کند آیات عداب باید با صورت بهم کشیده ولی آیات بهشتی باید بصورت بشاش بیان شود حتی علاوه بر میمیک صورت از زبان بدن هم استفاده شود
