Related Articles
حدود سیصد میلیون جفت کفش در ایران تولید می شود یعنی تا چهار برابر جمعیت! پس بازار کفش مانند بقیه تولیدات کشور اشباع شده است لذا باید به فکر صادرات بود باید دانست به علت پانزده هزار سال سابقه کفشگری ئ پاپوش و یا پازیریک،بیشتر تولید کنندگان زیر زمینی و به دور از چشم دولت تولید می شود که معمولا در آمار هم نمی آید. زیرا نه بیمه می دهند و نه مالیات! حتی گاهی اجاره و دستمزد هم پرداخت نمی کنند و به تنهایی یا خانوادگی در منزل خود به این کار می پردازند لذا هزینه ها کاملا کاهش یافته و قیمت ها شکسته شده و رقابت پذیری بالایی پیدا می کنند مخصوصا اینکه فروشندگان نیز زیر زمینی یا دستفروش هستند که مانند تولید کننده، از پزداخت مالیات و غیره معاف هشتند. لذا مثلا کفشی که در مغازه یا شعبه خریداری می شود معمولا به چند برابر قیمت آنها هست. و به این ترتیب ما دو قسمت اقتضاد داریم اقتصاد زیر زمینی و اقتصاد رو زمینی! در طبقه بندی مازلو، نیازهای فیزیو لوژیک مردم ایران با اقتصاد زیر زمینی تامین می شود که گاهی بصورت فامیلی و حتی کالی به کالی هست! اما نیاز ارتقا و شکوفایی و امنیت افراد در اقتصاد دولتی یا خضولتی هست. یعنی اگر کسی برای پزدادن بخواهد کفش یخرد به فروشگاهها و بازار های برند مراجعه می کند. ولی اگر برای رفع نیاز باشد در مترو! از دستفروش می خرد چون یک دهم قیمت بازار هست. لذا نیمی از اقتصاد خصولتی صرف نیازه های غیر ضروری می شود در حالیکه بازار سنتی و زیر زمینی تمام نیازهای اصلی را بر آورده می کند و از قانون عرضه و تقاضا و بازار آزاد هم پیروی می کند. یعنی دستفروش یا تولید کننده مثلا در تابستان بستنی می فروشد در زمستان لبو! در حالیکه برند ها نمی توانند تغییر شغل یا محصول بدهند. برند ها براساس قانون کینزی یعنی ولع مصرف تغذیه می شود یعنی مصرف هرچه بیشتر. مثلا بجای اینکه سالی یکبار شب عید کفش بخرند هر ماه و با تغییر هر مدلی باید بخرند. در حالیکه این امر در اقتصاد سنتی یا زیر زمینی اسراف تلقی و از گناهان کبیره هست: کهن جامه خود آراستن به از چامه عاریت خواستن. یعنی کالا را تا حد امکان استفاده می کنند. و به سراغ خرید قسطی یا اعتباری نمی روند. قصاب به حضرت علی گفت: اگر پول نداری، گوشت به وعده می دهم(قسطی) ولی امام علی فرمود من به شکمم وعده می دهم! پس اولا از ظرفیت کارخانجات بخوبی استفاده نمی شود و معمولا زیر یک سوم ظرفیت اسمی کار می کنند! ثانیا فقط بخشی از اسن تولیدات آنهم زیر تبلیغات شدید و برندینگ خریداری می شود، بقیه باید صادر شود تا برند ایرانی برای همسایه ها وچهان شود. از اینرو، ما دو نشریه داریم که به همه زبانهای دنیا محضولات شما را معرفی می کند
